„— Gdzie też może być ten nasz kochany książę
Był to Jan Dubarry.
Na ten widok de Taverney cofnął się. ze zdumienia, gniewu i odrazy.
Jan dostrzegł to rachowanie, poznał te. twarz i obrócił sle,
tyłem,
— Zdaje się, ie zrozumiałem — rzekł baron spokojnie. — Odchodzę, Zostawiam pana ministra w wybornym towarzystwie.
I oddalił siej . godnością. i
ROZCZAROWANIE
Jan, rozgniewany tym wyzywającym zachowaniem IM rena, zrobił za nim kilka kroków, ale potem Jakby ale. i .myśli!, wzruszył tylko ramionami J wrócił do marszulka.
— Przyjmujesz u siebie takie indywidua — zapytał. ,
— Skądże, wypędzam!
— A czy wiesz, kto to Jest
— Niestety, tak.
—Nie, ale czy wiesz dokładnie " To jest Taverney.
— To jest człowiek, który chce podsunąć swą córką królowi...
— No, no!
— Ten pan chciałby pozbyć się nas I nlo przebiera w środkach prowadzących do tego celu... O, nlo na szczęście jest tutaj Jan, Jan czuwa, Jan wszystko dobrze widzi.
— Czy przypuszczasz, że on chciałby...
— Czy tak trudno tego się domyślić 1nrtla delfina, mó] drogi... Mają swojego zabijakę, który chwyta poczciwych ludzi za łydki, który zadaje cios w ramię bledni^o .Inna...
— Tobie Więc to jest twój osobisty wróg, kochany hrabio — rzekł Richelieu udając zdziwienie.“(15)