„Może dwie minuty zabrało mi ogarnięcie się i odszukanie w ciemnościach kładki przez rów. Podpułkownika Demla, który pozostał ze mną, posłałem niezwłocznie, by ruszył oddział. Niestety, w miejscu, gdzie przed wejściem do chaty zostawiliśmy kolumnę, nikogo już nie było.
Ruszyliśmy szparkim krokiem naprzód, by dogonić oddział. Uszedłszy kilkaset metrów, stanęliśmy na skrzyżowaniu dróg, w niepewności, która z nich prowadzi na Lesienice. W trakcie rozglądania się za najbliższą chatą spotkaliśmy zagubioną grupkę, złożoną z kapelana 11 DP, księdza Święcickiego, podchorążego M. z jego nieodłącznym koniem i chłopa przewodnika z Grzybowie. Nikt z nich nie umiał odpowiedzieć, którędy poszła kolumna. Przewodnik tłumaczył, że na Lesienice można iść zarówno jedną, jak i drugą drogą. Kazałem więc podchorążemu M. siąść na konia, jechać galopem gościńcem na wprost, dogonić kolumnę, zatrzymać ją i wrócić niezwłocznie po nas. Podchorąży zjawił się z powrotem po upływie mniej więcej kwadransa i zameldował, że kolumny nie znalazł. Wysłałem go zaraz na dalsze poszukiwania drogą odchodzącą w prawo. Sami ruszyliśmy pieszo w ślad za nim. Po pewnym czasie znaleźliśmy się ponownie na rozstajach, gdzie trzeba było stanąć i oczekiwać powrotu gońca. I tym razem podchorąży wrócił z niczym. Nasuwało się usprawiedliwione przypuszczenie, że kolumna poszła polami na przełaj.“(1)