„Nie znamy biochemicznego mechanizmu aktywacji limfocytów, ani podstaw pierwszej i wtórnej odpowiedz; immunologicznej. Po pierwszym zetknięciu z antygenem reakcja następuje po okiesie utajenia, jest szybka i eksopotencjalna oraz powoli zanika. Przy ponownym zetknięciu, nawet po wielu latach, okres utajenia jest krótszy, zaś sama reakcja silniejsza i dłużej trwająca. Tę „pamięć immunoLgiczną teoria klonowa wyjaśnia obecnością limfocytów dziewiczych i powstających z nich komórek pamięciowych lub działających. Właśnie komórki pamięciowe, w przeciwieństwie do pozostałych, żyją wiele miesiący i lat oraz krążą między łożyskiem naczyniowym a tkankami. Natomiast brak reakcji na wła.ne ciała tłumaczy się tym, że chociaż układ immunologiczny może reagować także na własne ciała, to „uczy się tego nie czynić". Potrafimy eksperymentalnie wytworzyć tzw. nabytą tolerancję immunologiczną, łatwiej w niedojrzałym niż dorosłym organizmie, i najprawdopodobniej również nasza naturalna tolerancja nie jest wrodzona, ale też nabyta. Może też ona być zniesiona i wówczas obserwujemy choroby autoimmunizacyjne, jak np. myastenia gravis lub AIDS.
20% białek osocza krwi stanowią immunoglobuliny (Ig), produkowane przez B limfocyty (pełniące tylko te funkcje) i występujące w milionach różnych form jako specyficzne przeciwciała. B limfocyt posiada na swojej błonie przeciwciała w liczbie rzędu 105, a po połączeniu z antygenem wydziela do krwi 104 przeciwciał na minutę w swej trwającej kilka dni dojrzałej postaci, niezdolnej już do dalszego wzrostu i podziału. Przeciwciała zwalczają infekcję nie tylko przez blokowanie antygenów. Te ostatnie nie łącząc się z receptorami limfocytów, przestają pobudzać limfocyty do dalszych podziałów i produkowania nowych przeciwciał. W ten sposób funkcjonowanie przeciwciał jest częścią regulacji całego układu immunologicznego. Zresztą ustrój sam także wytwarza przeciwciała przeciw już wytworzonym przeciwciałom (tzw. przeciwprzeciwciała), zapewniając tym szczególnie efektywną samokontrolę.“(6)