„Oprócz tego należy brać pod uwagę również wskaźniki obiektywne, przede wszystkim częstość tętna, która w znacznym stopniu odzwierciedla stan układu sercowonaczyniowego podczas .wysiłku fizycznego. Jest to szczególnie istotne w takich dziedzinach, jak chodzenie, bieganie, pływanie, jazda na nartach.
Każdy powinien znać częstość swojego tętna w stanie spoczynku. Prawidłowe tętno powinno wynosić 60—78 uderzeń na minutę. Oczywiście, podczas wysiłku wzrasta ono gwałtownie; u zdrowego człowieka waha się w zależności od wieku. Za dopuszczalny uważa się wysiłek, podczas którego tętno równa się 180
minus wiek człowieka.
Tętno należy mierzyć nie później niż 2—3 sekundy po zakończeniu treningu. Wystarczy mierzyć je w ciągu 10 sekund, a następnie otrzymaną liczbę pomnożyć przez 6. Jeżeli u 40letniego mężczyzny puls przekracza 140 uderzeń na minutę, znaczy to, że wysiłek był zbyt duży. Należy przede wszystkim zmniejszyć tempo wykonywania ćwiczeń albo długość dystansu. Po 5—10 minutach od zakończenia ćwiczeń tętno powinno być prawie takie samo, jak i przed ich wykonywaniem. Stopniowo, w miarę osiągania lepszych rezultatów podczas treningu (a więc również lepszej kondycji fizycznej), należy skracać czas przeznaczony na chodzenie, a zwiększać dystans biegu, podczas którego tętno nie powinno przewyższać dopuszczalnej granicy. Z czasem biegacz może zwiększyć również szybkość, pod warunkiem, że jego tętno zaraz po zakończeniu biegu nie przekroczy 140 uderzeń na minutę. Będzie to świadczyło o znacznym wzmocnieniu mięśnia sercowego.“(16)