„Ten piersi miał jak dzwon, Gdy huknął raz, Uciekał grizzly w las! Hohoho! Uciekał grizzly w las!
Przy skale stanął, krzyknął, klasnął, Rozpękła skała się na pół I złotej żyły ujrzał pasmo, Jak biegło z góry po sam dół.
Z radości szalał stary Johnny I głośno wołał co za skarb! Lecz nie dla niego złote plony. Wieczorem kulą dostał w kark.
A z tego wniosek, o mój miły Gdy szukasz złota — mocno krzycz, Ale gdy znajdziesz ślad tej żyły, To wtedy cyt! To wtedy milcz!
Piosenka wydała się Karolowi bardzo zabawna. Ale następnego dnia, gdy ją sobie przypomniał (jednak pamięć nie zawiodła!), uznał za godną co najwyżej pijackiej bandy. Teraz jednak maszerował pod rytm melodii, ciesząc się nie wiadomo właściwie z czego.
Gromada idących malała. Ludzie znikali w szarości kończącej się nocy, aż wreszcie zo
stali tylko we trzech Abel, Karol i długowłosy. W jakim miejscu drogi znajdowali się wówczas obaj młodzi, żaden z nich nie wiedział.
— To chyba tu — odezwał się nagle długowłosy. — Poznajecie
Abel wytrzeszczył oczy, a Karol zapytał
— Co, tu
— No, wasze obozowisko. Gadałeś, że nad rzeczką, na lewo od drogi.
— Ja mówiłem — zdziwił się Karol. — Ale to prawda — przyznał. — Należy skręcić w lewo i iść brzegiem strumienia.“(11)